In oktober 2003 hebben we ons ingeschreven bij justitie en een BKA-nummer aangevraagd. In december 2004 kregen we de rekening voor de VIA-cursus die we heel snel betaald hebben. Daarna kregen we een brief of we belangstelling hadden de cursus eerder te volgen maar dan wel met een reisafstand van ongeveer een uur. Hierop hebben we ja gezegd en zo kwamen we drie maanden (van februari t/m april) eerder in Utrecht terecht in plaats van Tilburg. Na deze cursus kregen we het verzoek van de kinderbescherming op ons medisch te laten keuren met een begeleidende brief met eisen waaraan de keuring moest voldoen. Na enkele telefoontjes hebben we een huisarts gevonden die het voor ons wilde doen. Hij vond die uitgebreide keuring ook maar onzin en na het testen van de bloeddruk en wat onzinnige oefeningen heeft hij zijn stempel op de brief gezet. In juli kregen we de raad voor de kinderbescherming op bezoek, wij hebben twee gesprekken met hem bij ons thuis gehad en bij het derde gesprek bij de Raad voor Kinderbescherming in Breda mochten we ons verslag doorlezen. Op 3 augustus kregen we van justitie de beginseltoestemming. Hiermee kunnen we ons inschrijven bij een organisatie die voor onze adoptie zal bemiddelen, in ons geval Kind en Toekomst. Op 22 september mochten we op intakegesprek, daarna konden we de benodigde documenten gaan verzamelen. Dezelfde avond zijn we naar het gemeentehuis gegaan om alles aan te vragen. Binnen een week hadden we bijna alles in huis alleen de spoedaanvraag voor de Verklaring van Ongewenst Gedag hadden ze niet begrepen, dus hebben we zelf naar justitie gebeld om er spoed van te maken. Nu was het alleen nog wachten op de verklaring van ongewenste kinderloosheid van het Elisabeth ziekenhuis in Tilburg. Daar was onze aanvraag onderop een stapel geraakt en ze zouden het zo snel mogelijk in orde maken. Toen we binnen een week voor de derde keer gebeld hadden waar het bleef werd de brief bij ons in de bus gegooid. Dezelfde dag alles in viervoud gekopieerd en opgestuurd naar K en T. Omdat we niets meer hoorden dachten we dat alles goed was totdat de vertaalster van onze documenten erachter kwam dat het nummer van onze huwelijksakte op de verkeerde plaats stond. Terug naar het gemeentehuis om een nieuwe aan te vragen, toen ik buiten stond bleek dat onze gegevens verwisseld waren en kon dus weer terug. Toen bleek de printer kapot te zijn en hebben ze het handmatig uitgetypt. Op 30 december kregen we een brief van Kind en Toekomst dat we vanaf 29 december officieel op de wachtlijst staan voor twee of een kind(eren) uit Polen. Vanaf die dag wachten we op een telefoontje van K en T.

Bij adoptie vanuit Polen moet je het land twee keer bezoeken. De eerste keer is een kennismakingsbezoek van een paar dagen aan het kind en wordt de procedure gestart. We mogen het kind dan dagelijks bezoeken. Wanneer het tweede bezoek plaatsvindt is afhankelijk van de rechtbank, deze stuurt een uitnodiging voor de eerste rechtszitting naar de stichting, die zal ons informeren en van hen krijgen we te horen wanneer de vertrekdatum is voor het tweede bezoek. Wanneer het erg snel gaat krijg je in Polen de datum van de rechtszitting al te horen en kun je snel op en neer naar huis om de auto en spullen voor een langer verblijf op te halen.

Twee xe1 drie dagen voor de rechtszitting worden wij in Polen verwacht. Na de eerste rechtszitting krijgen we een datum voor de tweede rechtszitting. Dan horen we ook hoe lang het tweede verblijf voor ons in Polen moet duren, dit bepaalt iedere rechter zelf, maar we moeten rekenen op een verblijf tussen de zes en acht weken.

Stichting Kind en Toekomst ontvangt vanuit Polen gegevens van het te adopteren kind. Meestal bestaat deze informatie uit een informatiekaart van het kind en een psychologisch en medisch rapport. Wanneer de stichting vind dat het kind bij ons past worden onze gegevens en die van het kind naar het Ministerie van justitie gestuurd met de vraag of wij dit kind mogen adopteren. Na de toestemming van justitie worden wij gebeld door de stichting en krijgen we een voorstel. Als wij het voorstel geaccepteerd hebben krijgen wij de personalia van het kind en mogen we naar Halle om het dossier te bekijken en krijgen we de eerste foto te zien. Ons complete dossier wordt naar Polen gestuurd om ook daar weer toestemming te krijgen of dit kind door ons mag worden geadopteerd. Als vanuit Polen groen licht wordt gegeven wordt de adoptieprocedure in gang gezet.

Eind oktober hadden we voor het eerst in lange tijd een weekend niets te doen en hebben we de muren van de slaapkamer geverfd. Afgelopen week hebben het bed en de kast in elkaar gezet. En nu is de kamer eindelijk klaar.

Maandag 23 oktober zijn we om 15.45 uur door Kind en Toekomst gebeld om een voorstel te bespreken. Dinsdag 14.00 uur hadden we een afspraak in Halle. Hier werd een dossier over een kind van ongeveer 2,5 jaar oud voorgelezen. Het kind zou eigenlijk aan Poolse ouders toegewezen worden, maar omdat deze van de adoptieprocedure hebben afgezien is hij aan ons toegewezen. Voor ons een gunstig teken omdat de betere kinderen voor het eigen land zijn. Hij is met 32 weken geboren met een gewicht van 1850 gram en een lengte van 46 cm. Is na een jaar uit de ouderlijke macht ontzet en zit vanaf die tijd in een kindertehuis waar hij nu nog steeds verblijft. Heeft bij onderzoek op verschillende punten goede scores alleen het taalgebruik loopt wat achter omdat dit nooit door iemand gestimuleerd is. We hebben de foto’s gezien: een klein blond manneke met blauwe ogen. Omdat het voor ons een positief rapport was wilden we gelijk ja zeggen maar we moesten er toch nog een nachtje over slapen. Dus vanmorgen voor negen uur lagen we al voor de telefoon om definitief ja te zeggen, en hebben tegelijk zijn naam en geboortedatum gekregen en weten nu precies hoe oud hij is. Zijn naam is Daniel Damian en is geboren op 19 mei 2004, de verdere gegevens krijgen we morgen per post toegestuurd. Het dossier wordt vandaag per koerier naar Polen gestuurd voor kwalificatie dit zal ongeveer twee weken duren. Wanneer Polen akkoord is krijgen we de foto’s thuisgestuurd.

De rechter in Polen heeft nogal haast omdat ze voor haar zwangerschapsverlof alles afgewerkt wil hebben. Het is de bedoeling dat we eind november voor de tweede reis naar Polen gaan en hebben dus eindelijk een witte kerst, of we de jaarwisseling in Nederland halen is nog onduidelijk, wij rekenen op een terugkomst begin volgend jaar. Er staat een rechtszitting gepland op 2 december en wij hopen dat wij daarbij aanwezig kunnen zijn, anders moeten we tot mei wachten. Over twee weken krijgen we een afreisgesprek en vanaf die tijd gaat de sneltrein rijden.

Woensdag 1 november hebben we het afreisgesprek gehad we hadden er veel zin in. Maar toen we beneden kwamen was die vreugde snel voorbij, we vonden onze 16 jaar oude poes Badraaf dood op de bank. Hij was al aan zijn laatste dagen bezig. Omdat mijn ouders mee wilden reizen naar Halle hebben we Badraaf in een laken gewikkeld om hem bij hen in de tuin zijn laatste rustplaats te geven. Bij het afreisgesprek kregen we het hele verhaal te horen over alles wat je moet weten en wat er te wachten staat gedurende ons verblijf in Polen. Omdat alles nog steeds met een sneltreinvaart gaat kregen we te horen dat we waarschijnlijk 8 november in Polen moeten zijn voor de 1e reis. Polen heeft groen licht gegeven, het dossier is met een sneltreinvaart gekwalificeerd en we konden na het einde van het gesprek mijn ouders verblijden met de eerste foto s, na een tussenstop in Doesburg zijn we naar huis gereden. s’avonds belde Grazyna (Nederlands begeleidster in Polen) ons of we de eerste keer met het vliegtuig of de auto wilden reizen. Zij wist te vertellen dat we 18 november terug in Polen moesten zijn voor de 2e reis. We konden nog bedenken wat we wilden want de volgende dag zou ze terugbellen voor de definitieve datum voor de 1e reis, die ook een week later zou kunnen zijn. De datum werd donderdagmorgen vastgesteld op 8 november met een afspraak bij de adoptiecommissie op 9 november om 9.00 uur. Omdat we het nogal druk vonden om eerst met het vliegtuig die kant op te gaan met de nodige tussenlandingen en wachttijden hadden we het er al over gehad om de 1e en 2e reis aan elkaar te plakken. In overleg met Grazyna hebben we besloten om die ene week in Polen te blijven omdat het ook beter voor het kind is. We mogen hem iedere dag in het kindertehuis bezoeken en thuis zit je ook maar te wachten tot je weer terug mag. Dus Grazyna gaat nu een verblijf zoeken voor een week in plaats van het hotel waar we anders de eerste dagen zouden verblijven, dit is goedkoper dan een hotel. Na die week moeten we nog woonruimte vinden maar dat zal wel lukken. We zijn niet de enige in Gliwice/Rybnik, er zijn nog twee of drie andere stellen die daar tegelijk met ons zitten. Vanmiddag werden we weer gebeld, de adoptiecommissie heeft zijn bijeenkomst verplaatst naar vrijdag 10 november. Hebben we iets meer tijd om onze spullen bij elkaar te zoeken. Dus volgende week woensdag vertrekken we met de auto via Berlijn en Frankfurt a/d Oder naar Rzepin, net over de grens in Polen waar een Poolse vertaalster woont die toevallig ook nog een pension heeft. De dag daarna rijden we door naar Gliwice/Rybnik waar we tot het tot begin volgend jaar zullen zitten.

Woensdag om 6.15 uur thuis vertrokken via Berlijn naar Rzepin, net over de grens bij polen. (750 km). Hier hebben we overnacht in een oude villa die alleen voor ons was. De dag erna zijn we om 9.00 uur vertrokken naar Rybnik. 250 km door de binnenlanden gereden tot we net voor Wroclaw eindelijk de snelweg vonden die naar Gliwice ging. Daar kwamen we midden in het centrum terecht op zoek  naar een bord richting Rybnik. Om ongeveer 15.30 kwamen we hier aan en hebben onze auto op een parkeerplaats weggezet en Grazyna gebeld om ons daar met een taxi te komen halen. Achter de taxi door het voetgangersgebied naar het hotel gereden en s’avonds met Grazyna wat gegeten die ondertussen alles vertelde over de procedure van de komende dagen. s’morgens om 9 uur moesten we bij de adoptiecommissie zijn in Sosnowiec daar werd ons gevraagd wie we zijn, wat we deden en hoe we Daniel gaan verzorgen in combinatie met werk.  Daarna door met de taxi (die heeft op ons gewacht) door naar het kindertehuis. Daar kwam een half uur later Daniel binnen op de arm van een zuster. We hebben hem uitgedaagd met een bellenblaas, politieauto en ander speelgoed wat daar voorhanden was. Omdat we tussen de eerste en tweede reis hier blijven zijn we s’avonds terug naar het kindertehuis gegaan, ook weer met taxi. De daarop volgende dagen mochten we ieder dag Daniel op gaan zoeken in het kindertehuis. In het begin huilde hij als de zuster wegging of zich even liet zien maar dat is nu voorbij. In het begin moesten wij hem tot spelen uitdagen maar sinds hij ons een beetje begint te kennen komt hij zelf met speelgoed aan. Komende maandag gaan we voorlopig voor de laatste keer naar het kindertehuis en mogen hem meenemen naar onze bungalow. Ondertussen komen wij ook een beetje tot rust na al die hectische dagen thuis en de eerste dagen in Polen. s’morgens gaan we naar het kindertehuis en daarna gaan we een winkelcentrum bezoeken. Omdat het vandaag goed weer is gaan we vanmiddag lekker in de zon zitten bij de bungalow. Gisteren een jas gekocht van nepsuxe8de en imitatiebont (houtje-touwtje met capuchon) een loopauto en neplego. 5 december worden we in nette kleding verwacht bij de rechtbank en krijgen daarna te horen hoe lang we hier nog moeten verblijven.

Maandag 20-11 hebben we Daniel opgehaald uit het kindertehuis. Hij liep rustig met ons mee met zijn beer in de hand naar de auto. In de auto vond hij alles mooi om te zien. In de bungalow ging hij op verkenningstocht. Overdag kunnen we hem goed bezig houden met spelen. Lego, boekjes zijn speeltje met muziek dat we inmiddels afgeplakt hebben zodat hij wat minder hard klinkt. En "Old Mac Donald had a farm" hebben we na dertig keer ook wel gehoord. De eerste nacht was hij al om 5.30 uur wakker, gisteren om 6.30 en vandaag iets later. Het gaat steeds beter alleen moeten we enkele keren per nacht eruit omdat hij dan ligt te dromen.  Verder gaan we regelmatig met hem naar buiten met zijn loopauto en wandelwagen. Hij zwaait naar iedereen die hij tegenkomt. Net naar de markt en het centrum van Rybnik geweest, hij heeft handschoenen gehad en nieuwe schoenen voor 15 zloty (3 euro) afgeprijsd, is er toch zo weer uitgegroeid. Ook is hij voor de eerste keer bij Mac Donald geweest en zit hier nu het hele internetcafxe9 gek te maken met zijn gepraat. Even een kort bericht maar volgende keer ga ik alleen en heb dan wat meer tijd om te typen.

Hallo Lang geleden dat ik de Web-log bijgewerkt heb maar we zijn er weer. Hebben gisteren de rechtszaak gehad. De rechter kwam niet echt gexefnteresseerd over, zat een beetje onderuitgezakt in haar stoel onze documenten door te bladeren, zagen van een afstand zelfs foto’s van een huis voorbijkomen. Af en toe zij ze wat en een vrouw aan de zijkant zat achter een computer van alles in te typen. Naast de rechter zaten twee lekenrechters, de officier van justitie. Wij met tweexebn en Ludmila die voor ons tolkte, ook Daniels voogd was aanwezig (directrice van kindertehuis). Er werd gebladerd in ons dossier en Ludmila vertelde ons zachtjes waarover het ging en wat er ging gebeuren. Eddie moest als eerste voor het bankje gaan staan en hem werd gevraagd naar leeftijd, of hij eerder getrouwd is geweest,  of de ouders leven en ze blij zijn met Daniel, of hij bekend is met de gevolgen van het alcoholgebruik van de moeder en hoe de ontwikkeling van Daniel is sinds hij bij ons is en welke woorden hij gebruikt. Daarna mocht ik naar voren komen eerst vragen naar leeftijd, of ik blijf werken en zo ja hoe we Daniel op gaan vangen, of we bekend zijn met zijn medische geschiedenis enz. Daarna moest de directrice van het kindertehuis naar voren komen die verteld het verhaal van Daniel, dat hij sinds hij bij ons is zich goed ontwikkeld en ze alle gegevens aan ons doorgegeven heeft van arts en psycholoog. Daarna moesten we de zaal verlaten en wachten op de uitspraak, na 10 minuten mochten we terug en kregen te horen dat ze het eens waren met de adoptie en Daniel vanaf nu officieel bij ons hoort. Daarna nog een verhaal dat we binnen 21 dagen in beroep kunnen gaan tegen de uitslag en dat Daniel dezelfde rechten heeft als biologische kinderen in verband met erfrecht enz. Na een uur waren we klaar en zijn we terug naar huis gereden. Hebben eerder deze week een pakket van de familie ontvangen met chocoladeletters,banketstaaf, schuimpjes een trui en beer voor Daniel, kranten en nog wat andere dingen. Waren hier erg blij mee en hebben gisteravond met tweexebn sinterklaas gevierd, Daniel beseft het toch nog niet. Zo meteen komt sinterklaas hier in Rybnik en gaan we kijken, weten niet wat we moeten verwachten. 28-12 mogen we de uitspraak van de rechtbank ophalen, deze moet vertaald worden en daarna het paspoort ophalen in Warschau. Omdat de NL ambassade de laatste dagen van het jaar gesloten is kunnen we pas begin januari die kant op. Was even balen toen we het hoorden maar we proberen er het beste van te maken, we hopen dat pa en ma L. deze kant op willen komen. Met Daniel gaat alles goed hij verstaat ons met belangrijke dingen en wordt steeds levendiger. Gaat zijn grenzen verleggen en aan ons de taak om aan de bel te trekken, brullen dus, dit is zo weer over als je hem afleidt met iets anders. Is een vrolijk kind, lacht bijna altijd behalve als hij naar bed moet dan ligt hij een half uur te spelen. We gaan regelmatig op pad, naar winkels en dorpen in de omgeving en proberen er maar een vakantie van te maken zijn vorige week tot aan de Tsjechische grens geweest en zijn net voor de slagbomen omgedraaid, zie je weer een heel ander landschap. Het weer is net als bij jullie nog steeds te warm voor de tijd van het jaar, dit vinden we helmaal niet erg maar ook voor ons zal er geen witte kerst inzitten. Wij hebben tenminste geen regen en storm ,we houden alles bij via de Wereldomroep!  Zijn vrijdag naar Krakau geweest, pa en ma komen deze kant op en wilden wel eens weten hoe lang we moeten rijden naar Balice het vliegveld van Krakau. Op de heenweg zijn we binnendoor gegaan en hebben 2 uur gedaan over een afstand van 120. Kwamen op weg naar het centrum van Krakau langs het vliegveld (vergelijkbaar met dat van Rotterdam qua grootte) en weten waar we moeten zijn. Het centrum van Krakau is de moeite waard, het is de voormalige hoofdstad van Polen, toen het nog een koninkrijk was en dat is ook te zien. Veel mooi oude gebouwen, het oude centrum is omsloten door een park. Een groot marktplein met oude gebouwen veel koetsjes met paarden en toevallig een kerstmarkt. Daar lekkere glxfchwein op basis van slivovitsj (we zitten tenslotte in Polen) gedronken met een gedeelte van een schaslick, kun je per gewicht kopen, een hele weegt een paar kilo. Nu we toch hier moeten blijven hebben we een kerststal gekocht en wat kleine dingen om in een kerstboompje te hangen. Om vijf uur richting huis gereden via de snelweg, een stuk sneller! Anderhalf uur gereden naar huis. Vandaag bij Helena langs geweest om wat toeristische informatie over de omgeving op te halen, weten nu in de buurt een paar leuke dingen om naar toe te gaan.

11-12 Zijn we de bergen ingereden richting Wisla en via Bielsko-Biala terug. In Wisla was er niets te doen omdat er geen sneeuw lag en ze daar afhankelijk zijn van de wintersport. We zijn doorgereden en kwamen onderweg sneeuw tegen. Zijn uitgestapt en hebben Daniel voor het eerst sneeuw laten zien.            

12-12 De nacht daarop heeft Daniel onrustig geslapen en kwamen de volgende dag achter wat er aan de hand was. Hij werd steeds warmer en dat vertrouwden we niet en hebben zijn koorts opgenomen. Het begon om half vijf bij 39.1, om zes uur 39.0 en om acht uur was het al 39.8. Omdat we dit niet vertrouwden hebben we Helena gebeld om te vragen wat we er mee aan moesten, zij heeft het kindertehuis gebeld en die adviseerden hem in koude doeken te wikkelen om de koorts te temperen, paracetamol hadden wij al enkele gegeven. Helena belde om 21.45 uur terug dat het toch beter was als we naar het ziekenhuis gingen. Dubbeldik aangekleed en in een deken gerold zijn we naar het ziekenhuis gegaan. Helena was door haar zoon naar ons toe gebracht en wij zouden met haar naar het ziekenhuis rijden. Daar bleek dat hij een infectie aan de luchtwegen had en kregen een recept mee voor medicijnen, hoestdrank, zetpillen en antibiotica.                                                                                 

13-12 De volgende dag was Daniel koortsvrij maar was nog niet helemaal de oude.

14-12 Hij herstelt snel want de volgende dag is hij uit bed geklommen en stond bij ons aan bed. Zijn naar het centrum van Rybnik geweest om de kerstkaarten te versturen, wat boodschappen gedaan en gegeten bij Pizzahut.                                                   

16-12 hebben we een kerstboompje gekocht bij een bouwmarkt met tuincentrum en wat dingen om hem aan te kleden zoals engeltjes en lampjes. Had gisteren een slinger gemaakt van gevlochten wilgenhout en dat omwikkeld met dennengroen dat ik in het bos gevonden had, lichtjes er in en voor het raam gehangen. Heb vanmorgen twee volle tassen was weggebracht die ze vanmiddag al terug kwamen brengen, een paar dingen nog nat maar die hebben ze voor ons opgehangen. Toen Daniel wakker werd van zijn middagslaapje wist hij niet wat hij zag.                                                    

17-12 zijn we naar een overdekte speeltuin geweest naast het internetcafxe9 en daarna even naar het biljart bij het hotel waar hij met hulp van de eigenaar op het biljart mocht gaan staan en mee mocht doen.                                                                                    

18-12 s’ morgens een rondje over het park gelopen. Moeten vanmiddag om 1 uur bij de arts in het kindertehuis zijn. Zij wil Daniel graag zien en voor ons een geruststelling omdat hij nog steeds moeilijk eet. Het was goed dat we met hem naar het ziekenhuis gegaan zijn en kreeg nu weer een drankje mee om de eetlust op te wekken en een spray voor zijn keel. Hij heeft een rode keel en lust waarschijnlijk daarom geen eten. Daarna hebben we in Rybnik pasfotox92s laten maken voor zijn paspoort en hebben we voor het eerst de kathedraal bezocht. Onderweg naar huis zijn we gestopt bij restaurant Bavaria. We komen daar iedere dag twee keer langs en willen nu eens gaan kijken hoe het daar is. Er was alleen een Poolse menukaart. Vroegen het personeel om uitleg maar dat sprak alleen Pools. Later hebben ze de Portugese kok die Engels spreekt uit de keuken gehaald die het een en ander voor ons vertaald heeft. Het eten was er erg goed en Daniel vond het geweldig want er kwam een man naar hem toe met een jong poesje.                                                                                           

19-12 s’morgens boodschappen doen bij Tesco want daar zou de Coca Cola truck staan. Die stond er ook maar er was nog niets te beleven. s’avonds zou het mooier zijn met al die lampjes. Daniel heeft een beker gehad met inklapbaar rietje, dan kan hij zijn glas niet meer omstoten. s’middags zouden we gebeld worden door Grazyna om ergens af te spreken. Toen Daniel net uit bed was belde ze ons op dat ze bij haar favoriete restaurant Delici zat. Dus wij weer naar Rybnik. Daar aangekomen zaten Grazyna, Helena en een Nederlands stel al op ons te wachten. Frank en Leonne waren voor kennismaking met hun dochter een paar dagen in Polen. Leuk om Grazyna weer te zien en een leuke verrassing dat we eindelijk weer eens met iemand in het Nederlands te kunnen praten. Het kwam toevallig ter sprake dat wij het niet zouden redden om dit jaar nog naar huis te kunnen. Grazyna vroeg waarom niet, want de Nederlandse ambassade is op 28 en 29-12 open. Waarop wij vroegen hoe we dat zouden moeten doen omdat we de 28e pas de papieren op kunnen halen bij de rechtbank en ze ook nog vertaald moten worden. Grazyna zei dat de rechtbankpapieren naar de vertaalster gefaxt kunnen worden en die stuurt ze weer door naar de ambassade en dan kunnen we de 29e het paspoort op gaan halen. De middag was veel te kort en iedereen moest weer verder. Wij zijn doorgereden naar de Cola truck, was nu verlicht. Was mooi om te zien maar stelde verder niets voor.                                                   

20-12 Even boodschappen doen bij Albert want Ton en Nicole komen vanmiddag met Dominique naar ons toe. De kinderen hebben lekker gespeeld samen en we hebben met zijn allen spaghetti gegeten.                                                                                     

21-12 Vandaag zijn we weer naar het centrum geweest om alle foto’s af te laten drukken bij de 15 minuten service zodat we dat in Nederland niet meer hoeven te doen en we dan gelijk alle 400 foto’s kunne laten zien. Daniel en Eddie hebben intussen de duifjes op het plein gevoerd en zijn daarna wat gaan eten bij een restaurant met het interieur van een skihut want het is Daniel zijn tijd om te eten. Tegen de avond ben ik nog even naar de Lidl gereden om wat boodschappen voor de kerst in huis te halen.                                                                                                         

22-12 Om 9.30 uur richting Krakau gereden om pa en ma op te halen die om 11.40 zullen landen. Was om 10.50 uur al op het vliegveld en heb er wat rond gekeken. Het is een klein vliegveld en om vliegtuigen te kunnen zien moet je buiten gaan staan. Zag rond 11.45 uur een vliegtuig aankomen en heb pa en ma uit zien stappen. Om 12.10 uur weggereden en waren om 13.45 uur op het park. Daniel was net wakker en klaar voor zijn eerste kennismaking met opa en oma. Daarna hebben we allerlei cadeaus voor Daniel uitgepakt. s’avonds het eerste deel van Daniels film gekeken. Helena heeft gebeld dat we de 29e naar Warschau kunnen om alle papieren te laten legaliseren en te verzamelen. De vertaalster stuurt de documenten per fax naar het adoptiecentrum in Warschau en die kunne wij daar weer ophalen. Het enige probleem is dat op dezelfde dag pa en ma naar huis gaan en ik ze dan niet naar Krakau kan brengen omdat we dan in de trein naar Warschau zitten. Helena regelt voor 250 zloty een taxi die naar het vliegveld gaat.                                                                                                            

23-12 Vandaag het centrum van Rybnik laten zien aan pa en ma, over de markt gelopen, de duifjes gevoerd en naar de kathedraal geweest. Daarna wat gegeten in een restaurant en s’avonds het tweede deel van Daniels film gekeken.                      

24-12 Vandaag moeten we de laatste boodschappen doen voor de kerst. Om pa en ma een grote supermarkt te laten zien zijn we naar de Carrefour gereden. Daar hebben we ook fotoalbums gekocht om alle 400 foto’s in op te kunnen bergen. Na Daniel zijn middagslaapje zijn we in het bos langs de spoorlijn gaan wandelen en hebben s’avonds de verse kip gebraden.                                                                                                                           

25-12 Kerstontbijt met broodjes en om 10.30 uur naar de kerk. Deze zat al vol en hebben de hele dienst moeten staan. Daarna de kerststal bekeken die eerder  deze week nog afgeschermd was met een groot blauw zeil. Terug op het park kwamen we Eddie en Daniel tegen die op het park aan het wandelen waren. s’middags gewandeld over de pier en via een andere weg weer terug naar het park. In twee bungalows het kerstdiner gekookt omdat we per bungalow maar twee kookplaten hebben. Daarna het kerstdiner met kip die al zo oud was dat hij niet te eten was.                                                                                                                                       

26-12 Om 8.30 uur met pa en ma vertrokken naar Auschwitz. We zijn eerst doorgereden naar Birkenau, daar was een heleboel platgegooid aan het eind van de oorlog maar er stond nog genoeg overeind, daarna naar Auschwitz. Daar hebben we tot 13.30 uur rondgelopen en zijn toen naar huis gereden. Eindelijk eens lekker kunnen rijden, erg rustig op de weg en weinig fiats 126!                                                                                                                                     

27-12 We zijn langzaam aan begonnen met inpakken! s’middags even naar het centrum van Rybnik om de laatste foto’s af te laten drukken en wat gedronken bij Delici. Daarna naar de overdekte speeltuin om Daniel wat beweging te geven en ook een keer te doen wat hij leuk vindt na al dat winkelen. Thuis gekookt met  alle dingen die nog in huis waren. Het moet zo ver mogelijk op voor we naar huis gaan. s’avonds alle 400 foto’s in een mapje gedaan.                                                                                                                               

28-12 We hebben Helena gebeld om te vragen hoe laat we in de rechtbank moeten zijn. Zij belt om 9.45 uur naar de rechtbank om te vragen hoe laat we mogen komen. Om 10.30 uur mochten we komen en toen we daar rond die tijd aankwamen waren er op te tegenovergelegen parkeerplaats nog geen Nederlandse kentekens te zien van de twee andere Nederlandse stellen. We zijn de rechtbank binnengegaan en moesten aan de bewaker duidelijk maken wat we kwamen doen, heb hem de uitnodiging van 5-12 laten zien en hij stuurde ons naar de eerste verdieping.  Daar zagen we ook niemand en hebben om 10.45 uur gebeld waar de rest bleef, die waren onderweg. We werden een voor een geroepen om de papieren te lezen en te kijken of alle persoonlijke gegevens klopten. Na een uur hadden we alles compleet en konden we door naar de volgende rechtbank, het hooggerechtshof.  Daar moesten we ook weer door een detectiepoortje en werden onze tassen gecontroleerd, hier mag je niet fotograferen en filmen.  Onze papieren werden als eerste behandeld omdat wij naar een verder gelegen gemeentehuis in Bytom moesten en de anderen in Gliwice konden blijven. om 12.30 uur zijn de anderen in het restaurant wat gaan eten en wij konden verder naar Bytom. Het gemeentehuis had een mooi gebouw kunnen zijn maar was net als de rest in Gliwice ook zwart/bruin van de roet en rook. In het gemeentehuis hebben ze in een computer de achternaam van Daniel veranderd en kwam na een druk op de knop zo uit de printer rollen. Waren er om 14.00 uur klaar en konden zo door naar het postkantoor in Rybnik om de papieren te faxen. Op het postkantoor konden ze geen verbinding met de fax krijgen omdat de anderen in Gliwice tegelijkertijd hun papieren aan het faxen waren. Omdat we vandaag nog bijna niets gegeten hebben zijn we even de Mc Donald binnengegaan zodat we toch iets in onze maag hebben zitten. Daarna even door naar de Lidl om het een en ander te kopen voor de reis naar huis. Heb een volle tas schone kleding meegegeven met pa en ma zodat wij alles mee naar huis hopen te krijgen. Daarna de laatste dingen ingepakt zodat we morgen alleen nog maar de auto in hoeven te laden. Vanavond is het begonnen met sneeuwen. Hier hebben we zo lang op gewacht en als het dan valt is het precies op het verkeerde moment.                                                                      

29-12 De volgende dag werden pa en ma om 4 uur s’morgens met de taxi opgehaald die vanwege de sneeuw vroeger kwam omdat de reis naar het vliegveld in Krakau langer zou duren. Ik kon ze niet naar het vliegveld brengen omdat we om 7.30 in de trein moesten zitten naar Warschau. De trein bestaat uit acht persoons coupxe9s die je op stoelnummer moet bespreken. We kwamen drie uur later in Warschau  met negen personen aan, daar zou een vrouw ons opwachten om ons aan een Nederlands paspoort voor Daniel en de twee andere kinderen te helpen. We gingen eerst naar het Ministerie van Buitenlandse zaken voor legalisatie van de Nederlandse vertalingen (die gelukkig op tijd gearriveerd waren) en daarna door naar de Nederlandse ambassade. Daar moesten we alle papieren afgeven, een aanvraag voor een paspoort invullen en een pasfoto. Die van Daniel was niet goed omdat polen andere eisen aan een pasfoto stelt dan Nederland, maar werd toch geaccepteerd. Na een half uur kregen we een noodpaspoort, met roze kaft en drie maanden geldig. Daarna wat gedronken in een park en het zomerverblijf van de Koninklijke familie gezien. Onze begeleidster was erg enthousiast en hebben we af moeten remmen omdat we toch wel de trein van drie uur wilden halen. Onderweg in de taxi nog een heel verhaal over alle bezienswaardigheden gehad en ik vanaf de achterbank proberen het een en ander te filmen. Waren om 7 uur op het station van Gliwice en om 8 uur thuis. sx92avonds Daniel op bed gelegd, tussendoor wat gegeten en de auto geladen.                         

30-12 Om 6 uur vertrokken richting huis. Daniel werd tegen 8 uur wakker en zijn om half negen even gestopt, daar mocht hij even uit de auto maar de parkeerplaats was een open zandruimte met vrije toegang tot de snelweg dus dat was te gevaarlijk. Waren om 10 uur al bij de Poolse grens, daarna via Dresden, Leipzig, Magdeburg naar Hannover waar we in een Rasthof met hotel geslapen hebben. Hebben geprobeerd Daniel rustig te houden door hem de hele tijd koekjes te voeren en wat speelgoed onder zijn neus te stoppen.                                                                

31-12 Vanmorgen om 9 uur doorgereden en waren om 12.45 uur thuis. Daar stond de hele familie ons op te wachten. Toen we binnenkwamen zag ik ineens vreemde schilderijtjes aan de muur hangen, later zag ik nieuwe lampen aan het plafond hangen, maar we moesten toch echt boven gaan kijken. Ze hadden boven en beneden alle muren en plafonds geverfd, met zelfs een nieuw dekbedovertrek. Een leuke verrassing!!! We wisten helemaal niets, ik vond het alleen gek toen ik in Polen hoorde dat er iemand met de gordijnen bezig was. Daniel is bedolven onder de cadeaus, maar het was erg gezellig en leuk om iedereen na lange tijd weer terug te zien. Als iedereen weg is lekker in bad, dat heb ik wekenlang gemist. Zelfs in dat dure hotel hadden ze alleen maar een douche. Vanavond lekker languit op de bank en proberen om tot 12 uur wakker te blijven voor het vuurwerk.

Na het toevoegen van nieuwe berichten is alle andere informatie die op deze web-log stond verdwenen.         Ik hoop deze zo snel mogelijk weer terug te hebben.

Mieke

December

Sinterklaas is jarig en komt cadeautjes brengen. Op zaterdag komen ooms en tantes langs met cadeautjes van Sinterklaas. Op pakjesavond staat er een hele grote zak voor de deur met cadeautjes, alleen voor Daniel. Ik mag alles uitpakken. Na sinterklaas heb ik even rust nodig, even mijn oude ritme oppakken. De laatste twee weken zijn zo druk geweest. Opa gaat iedere keer naar het land en komt dan met een volle wagen kerstbomen thuis,. Dit vind ik niet leuk want nu kan ik niet meer voetballen met opa, er staan allemaal kerstbomen tegen de muur. Wij krijgen thuis ook een grote boom, met lichtjes en ballen. Kerst heeft ook iets te maken met een kindje, dat heb ik in een boekje gelezen. Met kerst gaan we naar opa en oma, we krijgen lekker eten en iedereen heeft een boom binnen staan. Een week later is het einde van het jaar, ik hoor de hele dag geknal. Als ik met papa en mama hoor ik aan de overkant van de straat een hele harde knal, daar ben ik zo van geschrokken dat ik overal bang van ben. Als ik in mijn bedje lig zeg ik, stout vuurwerk, mag niet, Daniel bang en wil er ook niets meer van zien. Vorig jaar sliep ik er doorheen, maar er is nu zoveel herrie op straat dat ik moeilijk in kan slapen en vaak in paniek wakker schrik

November

Oma is jarig en mama wordt gek van mij. Vanaf het moment dat ik wakker ben roep ik om taart. Om daar van af te zijn gaan we er sx92morgens al naar toe, lekker hoor! Allebei de omax92s komen naar mij toe en op tv komt er iemand met een lange jurk in een boot. Klaas heet hij en komt cadeautjes brengen. Zondag gaan we bij de haven naar de intocht kijken. Ook gaan we een paar keer naar klaas en piet toe. Ze komen binnen met pepernoten die ik als een echte Noo-Noo(stofzuiger) van de grond verzamel en op eet. Ik sta als eerste op het podium te dansen en ben er niet meer weg te slaan.

Oktober

Papa is jarig, we hebben geluk en we kunnen de hele middag buiten zitten. We gaan weer naar Meersel-Dreef, dit keer ook met opa en oma erbij. Ik wil op alles speeltoestellen en iemand duwt mij vooruit. Ik zit te gillen van de pret. Vlak bij ons huis staat een kerk en daar mag je een keer per maand de toren beklimmen. Het is heel erg hoog maar mama draagt me de trap op. Helemaal boven in kon je tussen de wijzers door naar buiten kijken. We hebben ook weer een rexfcnie uit Polen. Deze keer met zijn tweexebn, want Martin is ziek en kan niet komen. We gaan naar een overdekte speeltuin in Eindhoven en daarna naar een park. Daarna gaan we frietjes eten en naar de TU waar allerlei nieuwe uitvindingen te zien zijn.

September

Papa en mama hebben een personeelsuitje naar de Efteling. Mama wil wel mee maar niet zonder mij. Dus overdag mag ik mee. Ze hebben er paddenstoelen met muziek, kabouterhuisjes en veel dingen om in te spelen. Ook gaan we naar het sprookje van de Indische waterlelies, dat vind ik niet zo leuk, ik ben bang!

Augustus

Ik ga met papa en mama naar Breda. Daar hebben ze een haven gegraven en die heb ik nog nooit gezien. Op de terugweg zijn we langs een tante gegaan daar vond ik het leuk om op het trapje langs de vijver op en neer te rennen. Tot ik de aantrekkingskracht van het water niet meer kon weerstaan en in het water gevallen ben. Mama kwam me redden maar ik was al wel een keer kopje onder geweest. In mijn luier en een droog veel te groot T-shirt ben ik mee naar huis gegaan. Er is kermis in Oosterhout, om eraan te wennen zijn papa en mama met mij daar naar toe geweest. Ik mocht nog nergens in, er is ook zoveel te zien. Zondag gaan we terug en mag ik in een draaimolen, ik wil op het paardje zitten! Maandagmiddag gaan we boodschappen doen en komen we in de buurt van de kermis. Van mama mag ik in een ouderwetse draaimolen. Toen ik er uit moest stond er een draaimolen, dat is leuk. Daar kan ik lekker op dansen. Toen mama dat zag zei ze dat er in de buurt een heel groot dansorgel staat, daar moeten we vanavond met papa gaan kijken. Ik had geen tijd om mijn jas uit te doen, dat was leuk. Dansen! Iedereen vond mij lief en mocht achter het orgel komen kijken. Daar stond een man met grote kartonnen boeken, ik kreeg zelfs een cd mee.

Juli

We willen op bezoek gaan bij Martin maar we durven het niet goed aan. Hij heeft de waterpokken en als ik daar nu naar toe ga krijg ik ze misschien als we op vakantie zijn en dat is een te groot risico. Deze maand gaan we op vakantie met het vliegtuig naar Bulgarije. Dat is spannend, daar heb ik nog nooit ingezeten. Tijd om te slapen is er niet, ik mag niets missen. In Bulgarije hebben we een hotel met een zwembad. Iedere keer als ik de trap af loop zie ik het liggen. Mijn woordenschat is een beetje beperkt deze twee weken. Ik kom niet verder dan bad, eten, ijsje, drinken, zee en Alex. Iedere dag gaan we naar het zwembad, ik heb mijn eigen bad waar ik urenlang in speel. De zee was in het begin niet zo leuk, ik was bang van de golven en zat op het strand in een klein opblaasbadje in het water. Totdat ik zag dat Alex en Zara niet bang waren en ik langzaam achter hen aangelopen ben. Toen was ik natuurlijk niet meer uit het water te krijgen.